سفر حجمی در خط زمان

و به حجمی خط خشک زمان را آبستن کردن

حجمی از تصویری آگاه

که زمهمانی یک آینه برمی گردد

و بدینسانست

که کسی می میرد

و کسی می ماند

***

 و قاف

                    حرف آخر عشق است

      آنجا که نام کوچک من
      آغاز می‏شود!

شل سیلور استاین در سال ۱۹۳۲  در شیکاگو، ایالت ایلی نوی آمریکا متولد شد.

عمده شهرت وی برای شعرهایش در ادبیات کودک و نوجوان است. هر چند که در زمینه های کاریکاتور، آهنگ سازی، نوازندگی و نمایشنامه نویسی نیز کار کرده است.

آثار شل سیلور استاین از مرز ادبیات کودک و نوجوان هم فرا تر میرود. خود او می گوید:
« امیدوارم که مردم در هر سنی چیزی را در کتابهایم بیابند تا با آن احساس نزدیکی کنند. کتاب را بردارند و حسی شخصی از کشف و شهود را تجربه کنند. این عالی است البته برای خودشان نه من!».

مهمترین آثار او را میتوان: درخت بخشنده، جایی که پیاده رو تمام می شود، نوری در اتاق زیر شیروانی، قطعه ی گمشده و سرگذشت لافکادیو نام برد.

علاوه بر اینها از مجموعه ترانه های شل سیلور استاین نیز از آثار درخور توجه او هستند. مثل مجموعه ی عاشقانه ها و مجموعه ی پاهای کثیف.

قطعه ای برگزیده از مجموعه ترانه های عاشقانه ها:

نمیتوانم به ابرها دست بزنم/ هرگز به خورشید نرسیده ام

هیچ گاه کاری را که تو خواستی انجام نداده ام/

دستم را تا جایی که می خواستم دراز کردم تا شاید آنچه را که تو خواستی به دست آورم/

انگار که من آن نیستم که تو می خواهی...

پرویز شاپور، پنجم اسفند ۱۳۰۳ از در ورودی زندگی وارد پانزدهم مرداد ۱۳۷۸ از در خروجی آن خارج شد. میان این دو در ، انسانی می زیست که با نوشته ها و طرح هایش، جانوران و گیاهان و اشیاء را احضار می کرد و به خدمت مهربانی در می آورد. انسانی که قلبش پر جمعیت ترین شهر دنیا بود.

از پرویز شاپور هشت کتاب کاریکلماتور در آمده است. اولین آن در سال ۱۳۵۰ و آخرین آن ۱۳۸۲ منتشر شد. مهمترین کتاب های شاپور را می توان : فانتزی سنجاق قفلی، موش و گربه ی عبید زاکانی، تفریح نامه ( با بیژن اسدی پور) و کتاب آخرش یعنی پایین آمدن درخت از گربه نام برد.

بخشی از کتاب طراحان طنز اندیش ایران ( به معرفی ایران دخت محصص) هم به او اختصاص دارد.

چندتا از کاریکلماتور های شاپور در کتاب آخرش به شرح زیر است:

*پرنده ی تشنه با سرعت سقوط به سوی دریا می گریزد.

*میان گل ها می خرامید و گام های بلند بر میداشت.

*در سکوت پایت صدای پایم را بدون پارازیت می شنوم.

*روزنه ی امیدم به سوی پنجره، پر می کشد.

                                                               ***

پ.ن:  بیو گرافی کوتاه که از پرویز شاپور خواندید، به قلم پسرش کامیار شاپور است.